با همه فشارهای روحی روانی که بهم وارد کرد

اون همه سفت کن شل کنی که سرم درآورد...

پاس دلم موندم و پای دلش...نخاستم مدیون دلی باشم..

چه دل خودم چه دل اون

شکر خدا که دینی گردنم نیست..

کم کم انشاله با خانواده هماهنگ کنیم آستین بالا بزنن

فک میکرد بهای عشق و هزینش کنار گذاشتن حتی عزت نفس آدمه...من براش از خودم، جسمم، روحم، غرورم، عمرم، زمانم،خوابم تفریحم و هزار چیز دیگه گذشتم و ظاهرن باز کمش بودچطور تو سه سال ۱۰ الی ۱۵ بار تونستی بگی متاسفم خاانگهدار!این خود خیانته...بار اول میگیم تصمیمت باشه قبول بار دوم میگیم خستگیهبار سوم میگیم تست کردیبار ۴ ام میگیم ناز میکنیولی این آخرین دیگه بخشیده نمیشه و نخاهد شد...اون اولیا جا داشت ولی اینیکی دیگه ته مونده عزت نفسمه که بهاش فقط خداست نه هیچ چیز مادی و زمینی

و تو منو نادیده گرفتی و شکستی و رفتس...آخه دیووونه ی من خب معلومه وقتی صدتو ارایه کردی براش بی ارزش میشی چون دیگه بالاتر ازون چیز خاصی نداری بهش بدیرو ۵۰ ۶۰ نهایت ۷۰ مهربون و رفیق باش تا عشقتو همیشه تو دلش داشته باشه و دلش نزنه....حالا اکه صد کذاشتی چاره جبران چیه که بزگرده؟ بری التماس کنی؟ این التماس از جنس همون صد گذاشتنه!!! پس فایده نداره،،، براش صفر شو تا بفهمه کی بودی چی بودی و وقتی برگشت اینبار دیگه۵۰ باش و نهایت تا ۶۰ بیشترش کنی باز دلش میزنی

خیلس از قدمهایی که اسمشون گذاشتین تلاش و فداکاری و اط خودگذشتگی برای رسیدن به خ استه هات

فقط برچسبای خشکل و رنگی دارن..!

و چه خیلی کارایی که میگی انجام ندم آسیبه برا هدفام و عین هدفات هستن

سخت و کشنده گذشت ولی گذشت،
تا بالاخره فهمیدم، عشق هم افسانه ای بود برای اغوا و فریب دل های جوان

برای در غل و زنجیر ماندن و در غل زنجیر کردنت

نه!

نه عشق آنگونه بود که گفتند و شنیدیم و نه دین

بهترین دین و عشق انسانیت و منطق بود

..........................................

پارم کزد سه ساله هر بار از روانشناس انلاین پرسیدم گفت به اختلال پارانویا میخوره این رفتارها...

برگرده هم جا خالی میدم

چون اختلال روانی داری و با وجود اونم تویی که طلبکاری

هری عفریته